سال گذشته چند روز قبل از نیمه شعبان در تدارک آماده کردن تزئینات برای جلوی در خانه بودم.فکر کردم اگر یک نفر جلوی خانه خودش را تزئین کند بقیه همسایه ها نیز سر شوق می آیند و اگر هر کدامشان حداقل کمی از کوچه را آذین ببندد چه می شود.

از بچگی آذین بندی نیمه شعبان را دوست داشتم خصوصا پرچم های رنگی داخل کوچه ها را.

خلاصه کلی دَم این و آن را دیدم تا بالاخره برادرزاده ام رفت بالای نردبان و ریسه های رنگی را نصب کرد.خیر از جوانیش ببیند،خیلی زیبا شده بود همین یک قسمت کوچه.

اما.....

هر چه چشم هایمان را مالیدیم بلکه یکی از این همسایه ها همت کند وادامه کار را در دست بگیرد خبری نشد که نشد.

امسال دیگر کوچه را تزئین نکردم و به جای آن جور دیگری شادیم را ابراز کردم.البته اگر یک برادر کوچکتر داشتم نمی گذاشتم کوچه خالی بماند آن هم در چنین شب و روزی....

خدا از همه مان قبول کند این ابرازشادی ها و اذین بندی دلهامان را.

 



تاريخ : ۱۳٩٢/٤/۳ | ٩:٠۸ ‎ق.ظ | نويسنده : هشت بهشت | نظرات ()
.: Weblog Themes By VatanSkin :.
?